De wereld van Tamara

Salaam Maleikum!

 Ik ben nu ongeveer twee weken terug uit Senegal, dus na deze rustperiode heb ik terug de energie om jullie even te vertellen over deze onvergetelijke reis. Voor mij was dit mijn eerste reiservaring in Afrika, ik was nog nooit eerder verder gereisd dan het Europese vasteland. Je kunt je dus voorstellen dat dit een hele ervaring was voor mij.

Ik zal jullie een korte beschrijving geven van wat ik allemaal gezien en beleefd heb. Ik kan moeilijk alles vertellen, hoezeer ik het ook zou willen. Hier komt ie!

Dag 1: Rond middernacht aangekomen in Dakar, na een tussenlanding in Lissabon. In de luchthaven werden we al gauw geholpen door medewerkes van het ViaVia Reiscafé in Yoff (Joker heeft overal ter wereld enkele reiscafé's, waaronder één in Senegal). We werden naar het reiscafé gebracht om ons te installeren voor een welverdiende maar korte nachtrust.

Dag 2: In de voormiddag bezochten we de hoofdstad Dakar. Dit was vooral niet de stad die ik mij inbeeldde. Dakar was voor mij: druk, vuil, arm, chaos,.. Ik was heel blij toen we die middag terug in het reiscafé aankwamen. In de namiddag bezochten we de projecten van Lies, de uitbaatster van het ViaVia Reiscafé in Yoff. Zij heeft een aantal projecten opgestart in Yoff om zo het leven van heel wat mensen beter te maken. Heel wat kinderen worden opgevangen in het schooltje van Lies. Verder heeft ze ook een vuilnisbakkenproject opgestart, misschien klinkt dit wel ietwat bizar. In Senegal hebben ze totaal geen vuilnisbakken, je kunt het je gewoon niet inbeelden. Alle vuilnis ligt daar zomaar langs de straat gesmeten. Het is super om te horen wat Lies en haar vrijwilligers allemaal doen om er een betere buurt van te maken.

Dag 3: Dit was een hele lange dag, maar één om nooit meer te vergeten. Hier vertrokken we al 's morgens vroeg richting Saint-Louis om een paar keer onderweg te stoppen. De eerste stop was Lac Rose, een zoutmeer die echt roze ziet, supermooi. Maar als je dan de mensen ziet die er in armoede leven is het niet zo supermooi meer. De meeste mensen werken daar urenlang in het zoutmeer, terwijl wij maximum een kwartier in het zoutmeer mogen omdat we ons anders zouden verbranden!! Daarna reden we door naar Couleur Café waar we ons wagen aan een rondje paardrijden. We komen voorbij peuldorpen waar we vriendelijk begroet worden en uiteindelijk komen we uit aan de zee, wat een ongelofelijk zicht, irreëel gewoon. Na dit rondje richting Saint - Louis, waar we een lekkere maaltijd voorgeschoteld krijgen.

Dag 4: Dit wordt een dagje Saint - Louis, niet echt spectaculair. Stilaan wordt de dagelijkse portie rijst er ietwat teveel aan en verlang je naar het lekkere eten thuis. 's Middags rijden we naar het park Doudj, waar we in een bootje in een paradijs van vogels terechtkomen.

Dag 5-7: Deze drie dagen brengen we door bij een familie in de broussarde. Eerst worden we ontvangen door een plaatselijke Marabout, dit is een soort priester. Hij zorgt ervoor dat we in één van zijn dorpjes kunnen logeren. Natuurlijk neemt hij ons mee naar de markt waar er vanalles wordt gekocht voor de familie waar we logeren: groenten, aardappelen, rijst en jaja, zelfs een schaap wordt bovenop ons busje geladen. Eenmaal aangekomen bij het dorpje waar we drie nachten logeren, zijn de kindjes direct in de ban van ons. Nooit hebben ze een blank mens gezien en ook dat zachte haar van ons vinden ze enorm fascinerend. Gelukkig hadden we wat ballonnen en koeken mee om aan hen te geven. Deze drie dagen gaan we vooral op bezoek bij buurdorpjes en moeten wij in elk van deze dorpjes op bezoek bij het stamhoofd. Dit was een zeer leerrijke ervaring voor mij. Deze mensen hebben echt bijna niets en toch doen ze zoveel moeite voor ons en vooral altijd met een lach op hun gezicht. Onvoorstelbaar gewoon...

 Dag 8 : Hier nemen we afscheid van het dorpje en de marabout. We bezoeken de grootste moskee van Senegal in Touba. Je kunt je niet voorstellen wat voor contrasten je kunt vinden in Senegal. Het ene moment zit je in een dorpje vol armoede, het andere moment in een Moskee die onwaarschijnlijk mooi is.

Dag 9 - 10: Deze twee dagen verblijven we in Toubacouta, een plaatsje dat ik niet snel zal vergeten en één van de mooiste van deze reis. We maken een fietstocht naar een nabijgelegen dorpje. Dit is echt afzien, ongeveer 35°, dus we stoppen om de zoveel 'boomschaduwen'. Overal waar we stoppen komen de kinderen op ons afgestormd en ook de grootmoeders. Ze maken muziek voor ons en wij dansen vrolijk mee. Zij lachen wel met ons Westerse ritme en ik kan ze geen ongelijk geven :)

Dag 11: Na een vijf uur durende prauwtocht komen we (al dan niet verbrand) aan in Ndangane. Dit is een beetje een teleurstelling. Na al die authentieke dorpjes kom je terecht in een toeristisch dorpje, waar je westerlingen ziet rondcrossen met quads, terwijl je de lokale bevolking ziet bedelen. Dit zijn zo van die dingen waar ik niet goe mee om kan gaan.. Ik was dan ook blij om terug te keren naar Yoff

Dag 12: We zijn terug in Yoff, in het ViaVia Reiscafé van Lies. Moe maar tevreden douchen we ons nog een laatste keer en eten nog een lekkere Senegalese maaltijd (de eerst volgende weken wil ik absoluut geen rijst meer eten). We nemen afscheid van de mensen die ons vergezeld hebben op deze reis en van onze reisbegeleidster. Zij gaat nog even verder tot Mali.

Dag 13: Omdat er geen directe aansluiting is, blijven we nog een dagje in Lissabon. Heel mooie stad, maar toch ietwat te vermoeid om ervan te genieten. We zullen dit later nog wel eens bezoeken. s'Avonds kom ik toe in het station van Gent Sint Pieters met mijn licht truitje, terwijl het buiten enorm hard aan het regenen is. Senegal en België, toch wel een wereld van verschil!

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Whoona, mijn lief lief hondje! Al raar dat ik er niet eerder een bericht aan besteed heb. Whoona is ongeveer een half jaar geleden in mijn leven terecht gekomen. 24 jaar heb ik de oren van mijn ouders kop gezaagd om toch maar een hondje te mogen hebben. Je kent het wel, die typische uitdrukkingen: 'Ik beloof om er elke dag mee te gaan wandelen', 'Ik kuis wel alles op', 'Ik zal ermee naar de hondenschool gaan'... zo kunnen we nog wel eventjes doorgaan.

Na mijn eerste werkmaand vond ik dat de tijd rijp was en ben ik met mijn eerste centjes achter de rug van mijn ouders om mijn Whoona gaan halen. Ik had ze al zien zitten in de winkel, een Engelse Cocker Spaniel die je onmogelijk kan weerstaan met van die droevige oogjes. Mijn ouders waren ook onmiddellijk verkocht, dus ik moest ze al niet terugbrengen (wat ik ook nooit zou overwogen hebben).

Heel mijn leven wou ik een hondje, maar nooit had ik gedacht dat er zoveel werk bijkomt. Vooral de eerste maanden zijn belangrijk. Ze moet goed weten wat ze wel en wat ze niet mag, ze mag niet binnen plassen. Jaja dit lijkt allemaal vanzelfsprekend maar leer het maar eens aan een hondje! Nu, een zestal maanden later is ze nog steeds wat ondeugend, maar dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje zoals ze zeggen.

Wat mij betreft is Whoona volledig vrije tijd voor mij. Het komt nooit in mijn gedachten op dat ik mij verplicht voel om even met haar te gaan wandelen, om haar te kammen, om haar naar de hondenschool te doen. Ik doe het allemaal met evenveel plezier. Zij geeft mij zo'n goed gevoel dat ook alles wat ik met haar doe goed aanvoelt. Whoona is voor mij échte vrije tijd, zij zorgt ervoor dat ik mijn zorgen even aan de kant zet en ze toont mij ook dat ze mij nodig heeft en dat is juist soms hetgene wat ik echt nodig heb...

0 1 2 3 4 5
(1/5 - 1 Stemmen)